بر اساس مشاهدات و تجارب زیسته‌ام از پروژه‌های بزرگ شهری در تهران و مشهد، یک حقیقت تلخ عیان است که دسترسی پیاده همواره «بین سازمان‌ها گم می‌شود». هر سازمان تنها بخشی از مسئله را می‌بیند؛ مترو به پله‌برقی می‌اندیشد، اتوبوسرانی به شعاع گردش، و تاکسیرانی به صفِ خودرو. در این میان، هیچ نهادی مسئول «تجربه‌ی پیوسته‌ی حرکت انسان» نیست.
شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیاده‌روهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کم‌توان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپ‌های غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده می‌تواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.
تجربه پیاده‌راه ۱۵ خرداد در قلب تاریخی تهران، یکی از پیچیده‌ترین پارادوکس‌های مدیریت شهری ایران را به نمایش می‌گذارد. این پروژه که در ظاهر به عنوان یک موفقیت بزرگ در بازپس‌گیری فضا از خودرو و بازگشتِ سیلِ جمعیت به بازار تلقی می‌شد، در لایه‌های زیرین خود با بحران‌های جدیِ ایمنی، عملکردی و خدماتی روبروست.
