پیاده‌محوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدن‌ها سنجیده می‌شود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابل‌تحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفت‌وگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کامل‌کردنش ادامه می‌دهد.

کارخانه نوآوری مشهد ثابت می‌کند که ذکاوت، اگر فقط درون ساختمان محبوس بماند، به پوسته‌ای توخالی بدل می‌شود. نوآوری واقعی از خیابان آغاز می‌شود، از مسیرهای امن و قابل دسترس همگان، از حق تقدم بدن، از میدان‌هایی که مردم در آن مکث می‌کنند. این پروژه، فرصتی بود برای خلق یک میدان هوشمند پیاده‌مدار؛ فرصتی که در هیاهوی رزومه‌سازی مدیریتی از دست رفت.