مفهوم «شهر مراقبت‌گر» از یک سیاست اجتماعی به کالبد شهر نزدیک می‌شود. اگر کودک بتواند بدون ترس بازی کند، سالمند بتواند بدون شتاب حرکت کند، مراقب بتواند با کالسکه یا ویلچر مسیر خود را طی کند و مردم بتوانند در فضای عمومی مکث و گفت‌وگو کنند، آن‌گاه مراقبت دیگر فقط در مرکز خدمات اجتماعی اتفاق نمی‌افتد؛ خودِ فضای شهری به بخشی از نظام مراقبت تبدیل می‌شود.
منظور از مالیات زمانی وضعیتی است که در آن ساختار کالبدی، مدیریتی و نهادی شهر، بدون آنکه این هزینه را به رسمیت بشناسد یا جبرانی برای آن در نظر بگیرد، بخشی از زمان زیسته شهروندان را به نفع اهدافی مانند افزایش کارایی شبکه سواره، تسهیل گردش سرمایه یا کنترل فضایی، از آنان مطالبه می‌کند.
این کتاب دعوتی است به بازاندیشی شهر، نه از بالا، بلکه از نگاه کسانی که بیشترین بار نابرابری را در زندگی روزمره حمل می‌کنند. برای مباحثی چون عدالت پیاده، تجربه‌ی عابر، شهر انسانی و نقد پارادایم‌های رایج برنامه‌ریزی شهری، این اثر یک منبع مرجع و انتقادی جدی است.
