شهرزیستی برای همزیستی اجتماعی

ین کتاب از نظر ساختار نیز جالب است و مجموعه‌ای گسترده از موضوعات اصلی شهرسازی را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد؛ از برنامه‌ریزی شهری و کاربری زمین تا حمل‌ونقل، منظر، مناطق مسکونی، بازآفرینی شهری، مدیریت بحران، برنامه‌ریزی در مقیاس خرد و شهرسازی مشارکتی. به همین دلیل، می‌توان آن را برای دانشجویان، پژوهشگران و متخصصانی که می‌خواهند با بخشی از تجربه و اندیشه شهرسازی ژاپن آشنا شوند، کتابی مفید دانست.

ادامه مطلب

مفهوم ذکاوت پیاده

ممکن است بگویید «ذکاوت پیاده» ترکیب مناسبی نیست و این مفهوم را به خواننده منتقل نمی کند یا شاید واژه «ذکاوت» برای بیان این مفهوم بیش از حد ادبی باشد. همچنین اصطلاح انگلیسی «Pedestrian Intelligence»  در پژوهش‌های مختلف با معانی متفاوت به کار رفته است؛ بنابراین ممکن است ترکیب دیگری در زبان فارسی بتواند معنای شناخت، فهم، ادراک و پاسخ‌گویی هوشمندانه شهر نسبت به عابر را بهتر منتقل کند.

ادامه مطلب

جزیره مایورکا

مایورکا فقط در این چهار ویژگی خلاصه نمی‌شود. آنچه هنگام قدم‌زدن بیش از همه به چشم می‌آید، میدان‌های کوچک و فضاهای عمومی زنده است؛ مکان‌هایی برای نشستن، گفت‌وگو، بازی کودکان، حضور سالمندان و فعالیت کافه‌ها. در چنین فضایی، پیاده‌روی فقط عبور از یک نقطه به نقطه دیگر نیست. عابر، همزمان شهر و منظر را تجربه می‌کند؛ راه می‌رود، مکث می‌کند، می‌بیند و با محیط ارتباط برقرار می‌کند.

ادامه مطلب

شهر پالما در مایورکا

پالما شهری در مرز میان تاریخ، دریا، گردشگری و زندگی روزمره؛ شهری که هنوز در بسیاری از فضاهایش می‌توان مکان را از ارتفاع چشم عابر تجربه کرد. اما این تعادل دائمی نیست. مایورکا نیز مانند بسیاری از مقصدهای گردشگری جهان در معرض فشار سرمایه، افزایش قیمت مسکن و گردشگری انبوه قرار دارد. بنابراین آنچه امروز در این جزیره می‌بینیم، نه یک پایان موفق، بلکه یک فرآیند مداوم مراقبت، تنظیم و تصمیم‌گیری است.

ادامه مطلب

فراترکیب مقاله های فارسی زبان علمی-پژوهشی با موضوع “پیاده” مروری بر سال های ۱۳۹۷-۱۳۸۰

فراترکیب مقاله های فارسی زبان علمی-پژوهشی با موضوع “پیاده” مروری بر سال های ۱۳۹۷-۱۳۸۰ ، موضوع مقاله ای است که توسط فصلنامه مطالعات شهری پذیرفته شده است و در دست انتشار می باشد.

حق به شهر

حق به شهر حقی همگانی است و لزوما از نوع کالبدی نیست. حق گروههایی است که از شهر رانده شده اند. اما امروزه تبلور این حق در فضای شهری بیش از پیش به نفع حقوق و منافع برخی افراد خاص در شهرها مصادره می شود در حالیکه مفهوم اصلی حق به شهردر منشور جهانی این گونه تعریف شده است که “دسترسی برابر همگان به منافع شهر با توجه به دو اصل پایداری و عدالت اجتماعی”  ، با تأکید بر این نکته که حق به شهر باید به عنوان حق جمعی تمام ساکنان شهر شناخته شود؛ بالاخص کسانی که آسیب پذیر هستند و نادیده انگاشته می شوند