مفهوم «شهر مراقبت‌گر» از یک سیاست اجتماعی به کالبد شهر نزدیک می‌شود. اگر کودک بتواند بدون ترس بازی کند، سالمند بتواند بدون شتاب حرکت کند، مراقب بتواند با کالسکه یا ویلچر مسیر خود را طی کند و مردم بتوانند در فضای عمومی مکث و گفت‌وگو کنند، آن‌گاه مراقبت دیگر فقط در مرکز خدمات اجتماعی اتفاق نمی‌افتد؛ خودِ فضای شهری به بخشی از نظام مراقبت تبدیل می‌شود.
«مسیر اشتیاق» زمانی پدید می‌آید که طراحی رسمی با منطق بدن در تضاد باشد. وقتی پیاده‌رو با زاویه ۹۰ درجه طراحی شده، اما عابر مسیر مورب خاکی را انتخاب می‌کند، بدن در حال بیان یک حقیقت ساده است که طراحی تو، زمان و انرژی مرا سرقت می‌کند.
شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیاده‌روهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کم‌توان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپ‌های غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده می‌تواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.
