منظور از مالیات زمانی وضعیتی است که در آن ساختار کالبدی، مدیریتی و نهادی شهر، بدون آنکه این هزینه را به رسمیت بشناسد یا جبرانی برای آن در نظر بگیرد، بخشی از زمان زیسته شهروندان را به نفع اهدافی مانند افزایش کارایی شبکه سواره، تسهیل گردش سرمایه یا کنترل فضایی، از آنان مطالبه می‌کند.
پیاده‌محوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدن‌ها سنجیده می‌شود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابل‌تحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفت‌وگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کامل‌کردنش ادامه می‌دهد.
شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیاده‌روهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کم‌توان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپ‌های غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده می‌تواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.
